Rodzaje aplikacji: aplikacja nieprzeświecająca – do której użyto grubych tkanin (aksamit, sukno) aplikacja prześwitująca – stosuje się tkaniny prześwitujące, np. tiul.
Technika ta znana była w starożytności. W Europie zachodniej stosowana od XIV wieku. W Polsce aplikacja rozpowszechniła się w XVI wieku w związku z zainteresowaniem sposobem zdobienia namiotów tureckich (aplikacja zwana była robotą namiotniczą). Aplikacją obszywano ubiory, tkaniny dekoracyjne, szaty liturgiczne, baldachimy. W XVIII wieku popularne były makaty z naszywanymi aplikacjami. Ubiory zdobione taką techniką ponownie modne były w latach 20. XIX wieku. Niektóre elementy na tkaninie wypychane były watą bawełnianą, uzyskiwano w ten sposób efekt trójwymiarowości. W latach 80. XIX wieku słynny francuski krawiec Charles Frederick Worth ponownie sięgnął w swoich kreacjach do techniki aplikacji. Aplikacja stosowana jest także współcześnie.
Zobacz też aplika
Przypisy Sztuka świata. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, . Słownik terminologiczny sztuk pięknych (pod red. Krystyny Kubalskiej-Sulkiewicz). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. Krystyna Zwolińska, Zasław Malicki: Mały słownik terminów plastycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974.
Kategoria:Hafciarstwo Kategoria:Zdobnictwo