Obszar ziemi stężyckiej wykraczał na południe od ujścia Wieprza do Wisły i obejmował tereny wokół ówczesnego miasta Gołąb, aż po tereny dzisiejszych Puław. Ziemia stężycka posiadała starostwo grodowe i sąd ziemski (jeden z trzech w całym w województwie). W 1793 region został włączony do woj. lubelskiego. Obszar Ziemia stężycka obejmowała obszar obecnego powiatu ryckiego, południowej części powiatu garwolińskiego i południowo-zachodnie tereny powiatu łukowskiego.
Ówczesne miasta (współczesne czcionką pogrubioną): Stężyca, Adamów, Bobrowniki, Drążgów, Kochów, Łaskarzew, Łysobyki, Maciejowice, Ryki, Żelechów, Gończyce, Przytoczno, Nowodwór, Wojcieszków i Gołąb. Dęblin uzyskał prawa miejskie w 1954 i jest obecnie największym miastem w regionie.
W ziemi stężyckiej leżą następujące miasta: Lp. Miasto Populacja Województwo 1. 20px Dęblin 14 330 20px lubelskie 2. 20px Ryki 9098 20px lubelskie 3. 20px Łaskarzew 4504 20px mazowieckie 4. 20px Żelechów 3759 20px mazowieckie 5. 20px Maciejowice 1410 20px mazowieckie
Zobacz też ziemia sandomierska gwara ziemi stężyckiej
Przypisy
Bibliografia Zygmunt Gloger, Kraków 1903, Geografia historyczna – Województwo Sandomierskie strona z mapą historycznej Ziemi Stężyckiej