Innym przykładem aglutynacyjności esperanta może być słowo („urodziny, rocznica urodzin”), w którym to słowie po głównym morfemie dotyczącym rodzenia następują kolejno przyrostki: , oznaczający stawanie się (stawanie się urodzonym), , pochodzący od rzeczownika (pol. „data”), , określający powtarzanie się czynności, , pochodzący od czasownika (pol. „przychodzić”), oraz – końcówka fleksyjna rzeczowników. Dosłownie można by było zatem słowo przetłumaczyć jako „powtórne przyjście daty zrodzenia się”.
Mechanizm aglutynacji na przykładzie jęz. fińskiego Cząstkami doklejanymi do wyrazu są końcówki przypadków końcówki dzierżawcze
() ()
formanty potwierdzające (zaprzeczające) () Przykładowa aglutynacja wygląda tak (na przykładzie wyrazu „słowo”) (słowo) () – (w słowie) – końcówka dzierżawcza (w moim słowie) – formant potwierdzający (też w moim słowie) Kolejność stosowania formantów jest ściśle określona. Przy doczepianiu formantów stosuje się wszelkie zasady oboczności – ale tylko w przypadku pierwszego formantu. Pozostałe nie wpływają na strukturę wyrazu:
(finka) (w fince) (w mojej fince)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Typologia języków Kategoria:Morfologia