Od 1930 była nauczycielką języka polskiego w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Łęczycy, od 1934 pracowała w Gimnazjum Humanistycznym im. Stanisława Staszica w Zgierzu, gdzie obok języka polskiego uczyła łaciny. Po zamknięciu szkoły przez Niemców w 1940 powróciła do Łęczycy i pracowała w restauracji Hotelu Polskiego, przejętej przez łotewskiego Niemca Lamka (Lamkego). Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. W marcu 1945 ponownie została polonistką w łęczyckiej szkole średniej. Uzupełniała zarazem wykształcenie na Wydziale Historii Sztuki Uniwersytecie Łódzkim, a w 1950 otrzymała stopień magistra polonistyki, nadany na podstawie egzaminów nauczycielskich sprzed wojny i publikacji naukowych.
Pracę pedagogiczną w Łęczycy kontynuowała do emerytury w 1973. W 1952 została nauczycielką języka polskiego w Liceum Pedagogicznym, a w 1966 nauczycielką języka francuskiego w Technikum Łączności. Przepracowała w zawodzie nauczycielskim 43 lata. Była również aktywna na innych polach - od podstaw organizowała muzeum na Zamku Kazimierzowskim, była w nim pierwszym kustoszem (od 1948) i kierownikiem. Zasłużyła się dla odbudowy zamku, uczestniczyła także w renowacji kolegiaty w Tumie. Badała twórczość ludową regionu łęczyckiego, której poświęciła szereg publikacji.