Niepodległość uzyskana w 1878 jako Księstwo Bułgarii, a w pełni w 1908, po oficjalnym przyłączeniu Rumelii Wschodniej jako Carstwo Bułgarii, zapoczątkowała ścieranie się wpływów niemieckich i rosyjskich. Na skutek wojen bałkańskich (1912–1913) Bułgaria uzyskała mniej terytorium, niż oczekiwała, toteż przystąpiła do I wojny światowej po stronie państw centralnych. W następstwie utraciła część wcześniejszych zdobyczy, najboleśniej odczuwając ambicjonalnie utratę dostępu do Morza Egejskiego.
W II wojnie światowej opowiedziała się (m.in. wraz z Węgrami, Rumunią i Finlandią) po stronie państw Osi, przystępując 1 marca 1941 roku do Paktu Trzech. Nie brała udziału w walkach na froncie, lecz udostępniła terytorium dla niemieckich wojsk do ataku na Jugosławię i Grecję, a jej marynarka pełniła zadania patrolowe. W rezultacie otrzymała niewielkie nabytki we wschodniej części Jugosławii oraz inkorporowała do państwa bułgarskiego greckie terytorium wokół Salonik i grecką Trację Zachodnią, ale bez prefektury Evros. Podczas wojny terytorium Bułgarii było bombardowane przez aliantów. Bułgaria, w przeciwieństwie do innych państw Osi, w 1941 roku nie wzięła udziału w agresji na ZSRR, aczkolwiek od grudnia 1941 roku była w stanie wojny z Wielką Brytanią i USA.