zespół von Hippla i Lindaua), palenie papierosów, nadciśnienie tętnicze, otyłość współistniejąca z nadciśnieniem tętniczym (szczególnie u kobiet), zawodowe narażenie na wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, kadm, azbest, nabyta torbielowatość nerek wymagająca dializy.
Otyłość i palenie papierosów jest stwierdzane w 20–30% przypadków raka nerki. Występowanie raka nerki w rodzinie zwiększa od dwóch do trzech razy ryzyko zachorowania. Dziedziczne postacie zachorowania stanowią 2% przypadków raka.
Zwiększone ryzyko występowania raka nerki obserwuje się w zespole von Hippla-Lindaua, zespole Birt-Hogg-Dube, dziedzicznej mięśniakowatości gładkokomórkowej, zespole nadczynności przytarczyc i guza szczęki lub żuchwy, dziedzicznym raku brodawkowatym nerki, rodzinnym raku brodawkowatym tarczycy.
Nie ma przekonujących dowodów na związek paracetamolu i innych leków przeciwbólowych z rakiem nerki. Istnieją doniesienia o wzroście ryzyka zachorowania u kobiet po histerektomii.
Epidemiologia Rak nerkowokomórkowy stanowi około 2–3% nowotworów złośliwych. Szczyt zachorowań przypada między 60 a 70 rokiem życia. Mężczyźni chorują częściej od kobiet (1,5:1). Pokrewieństwo pierwszego stopnia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zachorowania.