Skamieniałości deinozucha znaleziono w 10 stanach USA oraz w północnym Meksyku. Żył on po obu stronach Morza Środkowego Zachodu. Był niewybrednym dominującym drapieżnikiem ekosystemów rejonów przybrzeżnych na wschodzie Ameryki Północnej. Większe rozmiary osiągał na zachodzie, wschodnie populacje były zaś liczniejsze. Kwestia, czy chodzi tu o odrębne gatunki, dzieli specjalistów. Deinosuchus potrafił zabijać i spożywać duże dinozaury. Żywił się prawdopodobnie także żółwiami morskimi, rybami i inną zwierzyną, zarówno wodną, jak i lądową.
Morfologia Budowa Pod względem morfologii deinozuch nie różnił się w znaczący sposób wyglądem od współczesnych krokodyli. Miał spotykany u aligatorów szeroki pysk z nieznacznie wybrzuszonym czubkiem. Obie kości przedszczękowe zawierały cztery zęby. Pierwsza para była znacznie mniejsza od drugiej. Każda kość szczękowa (główna parzysta kość tworząca szczękę) zawierała 21 lub 22 zęby. W każdej kości zębowej (tworzącej żuchwę) znajdowały się co najmniej 22 zęby. Wszystkie były grube i solidnie zbudowane, przy czym te bliższe tyłowi szczęk − krótkie, zaokrąglone i tępe. Wydają się one bardziej przystosowane do kruszenia niż kłucia. Przy zamkniętej paszczy tylko czwarty ząb żuchwy był widoczny.