Tadeusz Gluziński, ps. „Henryk Rolicki” (ur. 30 czerwca 1888 w Krakowie, zm. 7 lutego 1940 w Budapeszcie) – polski działacz polityczny, publicysta i ideolog ruchu narodowego, członek Związku Ludowo-Narodowego, Stronnictwa Narodowego i Obozu Narodowo-Radykalnego w okresie II Rzeczypospolitej, a także Grupy „Szańca” podczas II wojny światowej.

thumb|240px|Konstytucja marcowa opatrzona wstępem T. Gluzińskiego, opublikowana przez Związek Ludowo-Narodowy w roku 1921 Życiorys Był synem Antoniego Władysława i Zofii z Sokołowskich, bratem Kazimierza. Ukończył gimnazjum we Lwowie oraz wydziały filozofii i prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza. W latach 1906–1912 działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet” oraz redagował „Tekę” - organ tego związku. W 1918 redagował tajne pismo „Z Chwili”. Służył w milicji obywatelskiej. W 1920 szefował sekcji prasowej Obywatelskiego Komitetu Obrony Państwa. W pierwszych latach II Rzeczypospolitej wstąpił do Związku Ludowo-Narodowego, w którym osiągał kolejne stopnie w hierarchii partyjnej (w latach 1920–1922 był członkiem zarządu głównego). Jednakże na początku lat 20. opublikował w „Gazecie Warszawskiej” cykl artykułów pod wspólnym tytułem „Zmierzch liberalizmu” atakujących parlamentarne metody działania ZL-N.