Członkami Wydziału Wykonawczego byli Edward Sojka (SN), Zbigniew Stypułkowski (SN), Franciszek Białas (PPS), Adam Ciołkosz (PPS) oraz Rowmund Piłsudski (NiD) i Tadeusz Zawadzki (NiD).
W marcu 1950 roku powstało przedstawicielstwo Rady w Stanach Zjednoczonych, którego przewodniczącym wybrano Stefana Korbońskiego, zaś zastępcami Ottona Pehra z PPS i Jerzego Lerskiego z NiD.
Plan konsolidacji obozu niepodległościowego wokół Rady Politycznej opierał się na czterech postulatach: oparcia kierownictwa politycznego na systemie stronnictw wykonywania ustawy konstytucyjnej w sposób wykluczający samowolne sprawowanie władzy przez prezydenta wyłonienia Rady Jedności Narodowej wyposażonej w prawo kontroli rządu, złożonej z osób delegowanych przez stronnictwa oraz innych osób zmiany na urzędzie Prezydenta Rzeczypospolitej
Rada Polityczna, mimo amerykańskich nacisków, nie podjęła współpracy z Stanisławem Mikołajczykiem, a poprzez współpracę z ministrami spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, USA i Francji, oraz z Komitetem Wolnej Europy, stawała się w ocenie prezydenta Zaleskiego narzędziem uzależnienia polskiej polityki od obcych czynników.