W wieku 25 lat o. Bolesław wstąpił do zakonu i w 1700 roku z rąk generała zakonu o. Bernardyna Casali przyjął habit Kanoników Ducha św. de Saxia i imiona Bolesław Gwidon. Przez rok mieszkał w Rzymie i po tym czasie złożył śluby zakonne.
O Bolesław swoją posługę pełnił w szpitalu Zakonnym dla ubogich i chorych, skupiając się na pomocy biednym i umierającym. Wielokrotnie jego osoba była wzywana do umierających w mieście i do więzień. Na polecenie swojego przełożonego został duchowym opiekunem i spowiednikiem zakonnic, przede wszystkim sióstr swego zakonu, ale również Augustianki, Cysterki, Klaryski, Norbertanki, Dominikanki, Karmelitanki, Kamedułki, Wizytki i wiele innych.
O. Bolesław przez osiem lat pracował w Polsce. Mieszkał w Krakowie, Sandomierzu i Kaliszu, a najdłużej w Stawiszynie pod Kaliszem. W ostatnim roku swego życia, w 1710, głosił kazania w Kaliszu, Błaszkach, Brudzewie, Blizanowie, Koninie, Gnieźnie i Krakowie, gdzie przebywał przez trzy miesiące. Dnia 12 września 1710 r. po komunii św. otrzymanej z rąk prowincjała i jego błogosławieństwie na śmierć o. Bolesław zmarł. Ciało zakonnika zostało złożone do grobu 16 września w kościele Kanoników Ducha św. de Saxia w Stawiszynie.