Drugie wielkie przebudzenie mały|220px|Metodystyczna ewangelizacja namiotowa z 1839 Ruch nazywany drugim wielkim przebudzeniem rozpoczął się na początku XIX wieku, a zakończył w latach 40. XIX wieku. W południowych stanach przebudzenie trwało także po wojnie secesyjnejApproaching a 21st century Great Awakening through Southern Baptists. Ukształtowane zostało pod wpływem odrzucenia ideałów duchowych europejskiego oświecenia i gwałtownego rozwoju umysłowego w duchu romantyzmu. Nowe pokolenie kaznodziejów zaczęło nawoływać do poszukiwania jeszcze silniejszych indywidualnych przeżyć. Nastąpiło jeszcze silniejsze odejście od tradycyjnej formy Kościoła.
Głoszona była nauka, że każdy może osiągnąć zbawienie, przy jednoczesnym piętnowaniu grzechów. Ruchy drugiego wielkiego przebudzenia charakteryzowały się również odrzuceniem wszelkich dociekań intelektualnych i oparciem wiary jedynie o dosłownie odczytywaną Biblię. Kampanie ewangelizacyjne odbywały się w namiotach. Podczas drugiego przebudzenia najbardziej wzrosła liczba metodystów, wzrostu liczebnego zaznali też baptyściSecond Great Awakening „Ohio History Central”. Jako efekt uboczny powstały ruchy głoszące zbliżający się koniec świata (millenaryzm), takie jak adwentyzm czy mormoni.