Od 1964 roku jego reportaże-opowiadania o tematyce sportowej, w których podkreślał wartości psychologiczne i moralne rywalizacji sportowejZofia Tarajło-Lipowska Historia literatury czeskiej. Zarys, Wrocław 2010, s. 369, zaczęły ukazywać się także w formie książkowej.
W lutym 1964 roku, na zimowych igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku zapadł na ciężką chorobę psychiczną (zdiagnozowaną jako cyklofrenia, psychoza maniakalno-depresyjna z elementami schizofreniiAleksander Kaczorowski Praski elementarz, Wołowiec 2001, s. 52). W roku 1966 przyznano mu rentę inwalidzką.
Walcząc z chorobą szukał oparcia przede wszystkim na łonie przyrody, przy łowieniu ryb. Nie przestał pisać – w tym czasie powstały jego najsłynniejsze dzieła na kanwie wspomnień z dzieciństwa i młodości. W tej autobiograficznej prozie można odnaleźć świadomy zapis konkretu egzystencjalnego, dotknięcia elementarnych problemów istnienia, czyli koegzystencji śmierci i życia, a także akceptacji przez człowieka porządku naturyKatarzyna Szkuta The Sublime is now. O kategorii wzniosłości w prozie Oty Pavla, w: Z polsko-czeskich zbliżeń literackich w XX wieku. Studia red. Grzegorz Bąbiak, Joanna Królak, Warszawa 2008, s. 77. mały|Grób Oty Pavla Z choroby nigdy się nie podniósł, w 1973 zmarł na zawał serca.