Powództwo publicjańskie (łac. actio Publiciana) – powództwo przysługujące posiadaczowi rzeczy w dobrej wierze, znajdującemu się na drodze do zasiedzenia, o jej wydanie lub o zaniechanie naruszeń. Konstrukcja tego środka, odmiennie niż przy roszczeniach posesoryjnych, zakłada przyjęcie fikcji prawnej, że posiadacz rzeczy jest równocześnie jej właścicielem. Środek taki zaliczany jest do ochrony petytoryjnej.
Actio Publiciana w prawie rzymskim Actio publiciana wywodzi się z prawa rzymskiego, gdzie stanowiła pretorski odpowiednik rei vindicatio – była zatem actio utilis i należała do powództw rzeczowych o charakterze arbitralnym. Nazwa skargi pochodzi od imienia pretora rzymskiego z I w. p.n.e. – Publiciusa.
Przysługiwała właścicielowi bonitarnemu lub posiadaczowi w dobrej wierze, znajdującemu się na drodze do zasiedzenia (usucapio), który utracił rzecz.
Actio Publiciana należała do actiones ficticiae, gdyż opierała się na fikcji, że w odniesieniu do powoda upłynął już czas potrzebny do nabycia własności przez zasiedzenie.