Najstarsza znana wzmianka pochodzi z Kämmereibuch (księgi kamlarii miasta Gdańska) z lat 1379–1382 związanej z Wisłoujściem, a dotyczy krzyżackiego urzędnika zwanego „mistrzem ujścia”, który podlegał komturowi gdańskiemu i pobierał cło od załóg statków, przybywających do miasta. Średniowieczna drewniana strażnica została zniszczona przez oddziały husyckie w 1433 roku, a kolejna, odbudowana także z drewna, przez sztorm w 1465 roku.
Kolejne konstrukcje, już murowane, powstały po zakończeniu wojny trzynastoletniej w 1466 roku: w 1482 roku została wzniesiona ceglana, cylindryczna wieża, pełniąca funkcje strażnicy i latarni. Na jej szczycie prawdopodobnie znajdował się żelazny kosz na wysięgniku, w którym palony był ogień sygnalizacyjny. Nieopodal rozpoczęto budowę molo oraz falochronu chroniącego tor wodny przed zamuleniem. Oba znacznie ucierpiały podczas sztormu w 1497 roku. Około 1517 roku powstały w pobliżu wieży umocnienia wypełnione kamieniami z otworami strzelniczymi dla artylerii i strzelców. W 1562 roku na ich miejscu wybudowany został na planie koła tzw. Wieniec, czyli trójkondygnacyjna, murowana wieża artyleryjska, otaczająca znajdującą się wewnątrz latarnię. W 1577 roku otoczono Wieniec ziemno-drewnianymi fortyfikacjami na planie czworoboku.