Krajowy Zjazd Działaczy Harcerskich (nazywany również Krajową Naradą Działaczy Harcerskich, Ogólnopolską Naradą Działaczy Harcerskich lub Zjazdem Łódzkim) – swego rodzaju „okrągły stół” harcerski po latach stalinowskich, który odbył się w dniach 8–10 grudnia 1956 w Łodzi przy ulicy Fornalskiej (obecnie ulica Wileńska).
W okresie PRL, w oficjalnej numeracji zjazdów ZHP, liczony był jako pierwszy zjazd po II wojnie światowej, niezgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.
Przebieg 8 grudnia 1956 – początek Ogólnopolskiej Narady Działaczy Harcerskich, o godz. 11:00 w Łodzi. Obrady otworzył, wygłoszony w imieniu Komendy Głównej OHPL, referat Zofii Zakrzewskiej ostro krytykujący pracę tej „organizacji harcerskiej” w ostatnich latach. Owacyjnie powitany Aleksander Kamiński docenił krytykę organizacji oraz stwierdził, że na mandat zaufania zasługuje cała była kadra ZHP. Zebrani uchwalili zaproszenie wszystkich byłych instruktorów harcerskich mających się spotkać nazajutrz u Kamińskiego. 9 grudnia 1956 – rano, po krótkich obradach, harcerze i instruktorzy zebrani w warszawskim Muzeum Historycznym pojechali autobusem MPA do Łodzi na zjazd. Grupa instruktorów pod przywództwem Kamińskiego chciała, żeby grupa warszawska także została włączona na równych prawach do dyskusji i głosowania nad powstaniem ZHP.