thumb|250px|Oddziaływanie allelopatyczne rzewni – brak runa Allelopatia (z gr. allelon – wzajemny i pathos – cierpienie) – szkodliwy lub korzystny wpływ substancji chemicznych wydzielanych przez rośliny lub grzyby danego gatunku lub pochodzących z rozkładu tych roślin lub grzybów. Allelopatia odnosi się głównie do substancji chemicznych wydzielanych do podłoża, które wpływają na wzrost innych organizmów w bezpośrednim otoczeniu, głównie roślin i bakterii. Substancje mogą pobudzać lub hamować kiełkowanie, a także wzrost i rozwój innych gatunków roślin żyjących w bliskim sąsiedztwie lub zajmujących bezpośrednio po nich to samo miejsce.
Historia odkrycia Allelopatia, choć nie w pełni świadomie, była wykorzystywana już od czasów starożytnych do ochrony zasiewów. Demokryt ( p.n.e.) opisywał doświadczenie, polegające na niszczeniu drzew przez traktowanie ich korzeni mieszaniną kwiatów łubinu namoczonych w soku szaleju jadowitegoOleszek W., 1996. Allelopatia – rys historyczny, definicja, nazewnictwo. [W:] Teoretyczne i praktyczne aspekty allelopatii. Materiały Konferencyjne IUNG, Puławy, 5–15. Występowanie wzajemnych oddziaływań między roślinami zauważył również Teofrast ( p.n.e.), który stwierdził, że groch ptasi nie użyźnia gleby, ale ją wyczerpuje. Zjawisko allelopatii opisywał także Pliniusz (1 r.