Opis Saltazaur został opisany przez Joségo Bonaparte i Jaime’a E. Powella w 1980. Zwierzę to mogło osiągać do 12 m długości i 7-8 t wagi. Tak jak inne zauropody saltazaur był roślinożerny. Jego nazwa pochodzi od Salta – regionu północno-zachodniej Argentyny gdzie po raz pierwszy znaleziono szczątki tego dinozaura. Obecnie jego skamieliny są znane także z Urugwaju. Obecnie uznaje się, że do rodzaju Saltasaurus należy tylko jeden gatunek – S. loricatus, tymczasem S. australis (oryginalnie Titanosaurus) uważa się za synonim Neuquensaurus australis. Podobnie S.robustus jest obecnie uważany za synonim S. loricatus. Niektóre płytki kostne przypisywane do saltazaura zdradzają obecność kolców (potwierdzoną ją u zauropoda o nazwie Agustinia), ale nie ma wystarczającej ilości materiału kopalnego, aby potwierdzić tę teorię.
Materiał kopalny S. loricatus (Bonaparte i Powell, 1980) – sześć niekompletnych szkieletów, kręgi i kończyny być może należące do trzech okazów (wcześniej przypisane do S. robostus, uważanego obecnie za synonim S. loricatus) S. robostus (Huene, 1929) = S. loricatus – kręgi i kości kończyn, być może należące do trzech okazów S.