Prokop (ur. 1358, zm. 24 września 1405 w Brnie) − najmłodszy syn Jana Henryka Luksemburskiego i Małgorzaty opawskiej. Był królewskim starostą ziemskim od 1397 i margrabia morawski w latach 1375−1405. Wraz z bratem Jodokiem miał panować na Morawach, ale przez większość czasu toczyli kłótnie i wojny o dziedzictwo oraz przyszłość dynastii luksemburskiej.
Życiorys Po śmierci ojca został margrabią morawskim pod zwierzchnictwem starszego brata Jodoka. Okazał się dobrym dowódcą i dyplomatą. Od 1381 toczył z przerwami wojnę z bratem Jodokiem o hegemonię nad Morawami.
Po śmierci Karola IV, Prokop początkowo popierał politykę swego kuzyna Zygmunta Luksemburskiego i walczył przeciwko królowi Wacławowi IV. Jednak po uwięzieniu Wacława IV w roku 1394 przez szlachtę, przeszedł na stronę czeskiego króla i został jego sojusznikiem. Połączyli swe siły wraz z Wacławem, by stanąć przeciwko Zygmuntowi. Prokop został uwięziony przez Zygmunta Luksemburskiego.
W roku 1402, kiedy po raz drugi uwięziono Wacława IV, Jodok stanął po stronie Zygmunta. Oprócz czeskiego króla uwięziono wówczas Prokopa, będącego ponownie jego sojusznikiem. Został przez brata Jodoka wzięty do niewoli. Pojmany i uwięziony spędził dwa lata w Bratysławie. Uwolniono go niedługo przed śmiercią.