Wedle innych ekspertów dikreozaury pasły się jednak głównie na niskiej roślinności, a szyja pozwalała im sięgać daleko w bok. Oszacowano, że większe i dysponujące jeszcze pokaźniejszą szyją diplodok czy apatozaur dosięgały pokarmu znajdującego się na wysokości nie większej niż 4-6 m. Zasięg dikreozaura ograniczał się jeszcze bardziej. Długa szyja zauropodów mogła też stanowić efekt doboru płciowego.
Przednie kręgi grzbietowe były wyższe i krótsze. Proksymalne kręgi ogonowe cechowały się niewielką wklęsłością z przodu i wypukłością z tyłu. Generalnie jednak kręgi ogonowe określa się jako wydłużone, dwuwypukłe. Podobne budowały szkielet ogona rebbachizaurów, być może stanowiąc cechę wspólną diplodokokształtnych, co wymaga jeszcze potwierdzenia. Dzięki nim tylna część ciała zauropoda tworzyła coś w rodzaju bicza. Mógł on służyć do obrony lub wydawania głośnych dźwięków.
Wyrostki kolczyste rozwidlają się, osiągając długość ponad czterokrotnie większą od wysokości trzonu. Pomiędzy "widłami" wyrostka prawdopodobnie znajdowały się więzadła. Rozwidlenie pociąga za sobą podział więzadła nadkolcowego na dwie części.