Historia Zamieszkana prawdopodobnie od IV w. p.n.e. przez galijskie plemię Paryzjów. Pod panowaniem Tyberiusza wznosił się w tym miejscu ołtarz bogów celtyckiej Galii, Taranisa, Esusa i Teutatesa odkryty pod katedrą Notre-DameMały słownik religioznawczy: Pod redakcją Zygmunta Poniatowskiego, 1969.. Pod rozkazami Rzymian odbudowano miasto, które stało się siedzibą namiestników rzymskich, a później prefektów całej Galii. Na skutek częstych powodzi dotykających wyspę i okolice, miasto nazwano Lutecją (od łac. lutum – błoto).
W 451 r. n.e. miasto oparło się najazdowi Hunów pod wodzą Attyli, jak mówi legenda – za sprawą interwencji św. Genowefy. W 498 r., po przyjęciu chrześcijaństwa przez króla Chlodwiga I, na Cité powstały świątynie tego wyznania. Następca Chlodwiga, Chidelbert, zbudował na wyspie, w miejscu dawnej świątyni Jowisza, katedrę św. Szczepana (dziś znajduje się tu katedra Notre-Dame), największą w całym królestwie.
Po przeniesieniu stolicy do Akwizgranu przez dynastię Karolingów, Paryż odzyskał rangę dopiero w 987 r., kiedy Hugo Kapet został królem Francji. Kapetyngowie wybudowali na Cité nowy pałac królewski (dziś w tym miejscu znajduje się Palais de Justice), przy katedrze powstały nowe szkoły, zbudowano nowe kościoły i klasztory (pod koniec XIII w.