„Kryzys” pojawia się, kiedy konsumenci dążą do przywrócenia pożądanego poziomu oszczędności i konsumpcji przy bieżącym poziomie stóp procentowych.
Zwolennicy tej teorii zwracają uwagę na różne tempo, z którym świeżo wykreowany kredyt trafia na różne rynki w gospodarce i, w konsekwencji, powoduje zmiany zarówno podczas ekspansji, jak i kontrakcji gospodarki w pewnej kolejności.
Ekonomia akademicka wraz z rozwojem monetaryzmu w drugiej połowie XX wieku zasadniczo odrzuciła klasyczną koncepcję ABT, zarówno na gruncie teoretycznym, jak i empirycznym. Elementy teorii zostały jednak wykorzystane w późniejszych modelach cykli koniunkturalnych. Współcześni ekonomiści identyfikujący się z nurtem austriackim, tacy jak rozwijają zmodyfikowane wersje tej teorii.
Historia Podwaliny pod austriacką teorię cyklu koniunkturalnego położył w 1912 r. Ludwig von Mises w pracy Theorie des Geldes und der Umlaufsmittel (polskie wydanie: Teoria pieniądza i kredytu, 2013), oraz Friedrich August von Hayek w 1929 r. w Geldtheorie und Konjunturtheorie (Teoria pieniądza i cyklu koniunkturalnego) i Prices and Production (Produkcja i ceny) z 1931 r.