Następne pokolenia buddystów zaczęły go uważać za patriarchę buddyzmu chińskiego. Uznaje się go także za pierwszego orędownika doktryny medytacji (skt. dhjana, chin. chan) w Chinach.
Jego świeccy uczniowie (Chińczykom nie wolno było w cesarstwie Hanów przyjmować święceń mnisich) Chenhui i Piye zaangażowani byli w prace translatorskie w Jiaozhou (Wietnamie) w klasztorze prowadzonym przez Tăng Hội.
Tłumaczenia Tłumaczenia, które znajdują się w buddyjskich kanonach: T – numer w katalogu Taishō shinshū daizōkyō, Tokio 1924–1934; K – numer w katalogu The Korean Buddhist Canon: a Descriptive Catalogue, pod. red. Lewisa R. Lancastera, Berkeley 1979.
Maitreyapariprcchādharmāşta(ka)(sūtra) [T 348, K 50] pom. 148 a 170 r. Taizi mupo jing [T 167, K 212] pom. 148 a 170 r. Zhangzhe zizhi jing [T 526, K 226] pom. 148 a 170 r. Ratnakūtasūtra [T 356, K 240] pom. 148 a 170 r. Zishi sanmei jing [T 622, K 273] pom. 148 a 170 r. Wenshi xiyu zhongseng jing [T 701, K 367] pom. 148 a 170 r. Mingduo wushi jiaoji jing [T 397{17}, K 411] 151 r. Pichuze haizhou jing [T 1406, K 438d ] pom. 148 a 170 r. Foyin sanmei jing [T 621, K 471] pom. 148 a 170 r. Badarenjiao jing [T 779, K 515] pom. 148 a 170 r. Triskandhaka(sūtra) [T 1492, K 546] pom. 148 a 170 r. Renben yusheng jing [T 14, K 655] 156 r. Śrgālavādasūtra [T 16, K 656] pom.