W 1939 został przewodniczącym Okręgowej Komisji Wyborczej, następnie dyrektorem w końcu głównym inżynierem fabryki w Ławnej i doradcą Planu Państwowego Białorusi. W 1941 zmobilizowany do Armii Czerwonej, walczył na froncie II wojny światowej. Dostał się do niewoli, z której udało mu się zbiec, następnie przeniósł się do Warszawy. Wstąpił do Armii Ludowej (doszedł do stopnia porucznika). Brał udział w powstaniu warszawskim (Stare Miasto – kanały – Żoliborz). Po powstaniu wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną lub ciężko ranny trafił ewakuowany do Tworek i następnie na Kielecczyznę.

Od 1945 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po wojnie od 1945 do 1947 sprawował urząd dyrektora Departamentu IV Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Zwolniony na własną prośbę, podjął się stworzeniu Zakładów Osiedli Robotniczych, w których pracował. W latach 1951–1956 podsekretarz stanu w Ministerstwie Budownictwa Miast i Osiedli oraz Ministerstwie Budownictwa. Od 16 kwietnia 1957 do 7 listopada 1961 poseł (ambasador) PRL w Belgii.

Od 1953 członek Oddziału Warszawskiego SARP.