Do Chin powrócił w 746 r.; przywiózł 500 sutr i śastr. Oprócz tłumaczenia tekstów sanskryckich propagował nauki jogaczary i buddyzm tantryczny (ezoteryczny). Za swoje wielkie zasługi jest uważany za patriarchę tantrycznej szkoły chińskiej zhenyan. Inna nazwa tej szkoły to mijiao zong (szkoła Tajemnej Nauki). Za zasługi sprowadzania deszczu w czasie suszy został przez cesarza Xuanzonga (唐玄宗) obdarzony purpurową szatą.
W 749 r. otrzymał zezwolenie na opuszczenie Chin i powrót do Indii, jednak został zatrzymany już na południu kraju. Około 756 r. cesarz Suzong wezwał go do stolicy.
Dla buddyzmu chińskiego jest niemal tak ważny jak Padmasambhawa dla Tybetańczyków. Przetłumaczył nie mniej niż 108 dzieł, głównie o charakterze tantrycznym, które znalazły miejsce w chińskiej Tripitace. Wywarł wielki wpływ na dworze cesarskim, był odpowiedzialny za wprowadzenie corocznych ceremonii za zmarłych, które stały się później najbardziej popularnym festiwalem chińskich buddystów.
Przez cesarza Daizonga (唐代宗) w 765 r. został zaszczycony tytułem Daguangzhi Sanzang (Bezkresna Mądrość Tripitaki) oraz rangą ministra państwa.