Wykształcenie i działalność zawodowa Po wojnie został w 1947 przymusowo wysiedlony z Wilna do Warszawy. W tym samym roku został powołany na stanowisko aplikanta w Sądzie Apelacyjnym w tym mieście, a następnie oddelegowano go do Ministerstwa Sprawiedliwości. W 1950 obronił doktorat na Uniwersytecie Warszawskim (tytuł rozprawy: Istota czynu w rozwoju nauki burżuazyjnej). Jego promotorem był prof. Stanisław Ehrlich. Od 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejMaciej Marszał, Jacek Przygodzki, Wybitni prawnicy na przestrzeni wieków, Wrocław 2006, s. 238. W latach 50. wchodził w skład Komitetu Uczelnianego PZPR na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1948–1953 był dyrektorem Centralnej Szkoły Prawniczej im. T. Duracza w Warszawie. W 1951 został sędzią Sądu Wojewódzkiego w Warszawie, a w 1952 sędzią Sądu NajwyższegoMaciej Marszał, Jacek Przygodzki, Wybitni prawnicy na przestrzeni wieków, Wrocław 2006, s. 236.