Jedna z jego wcześniejszych (1966) i najbardziej znanych powieści – „Żywy” w wariancie prasowym pt. „Z życia Fiodora Kuzkina” była niecodziennym zjawiskiem w radzieckiej literaturze. Bohater powieści nie był przodownikiem ani bohaterem walczącym. Fiodor Kuzkin to sfrustrowany rolnik, który złożył podanie o odłączeniu go z kołchozu ze względu na niskie zarobki i brak środków na utrzymanie rodziny – stanowiło to jednocześnie manifestację sprzeciwu przeciwko kołchozowej biurokracji, jej bezdusznemu podejściu do ziemi i ludzi na niej pracujących.
Innym wybitnym utworem Możajewa jest powieść pt. „Mużyki i baby” (Мужики и бабы). Jej pierwsza część wydana została w 1976 roku, a druga w 1987 (lub 1988). W 1989 autor otrzymał za nią odznaczenie państwowe. Sam pisarz nazwał swój utwór kroniką. Śledzi ona życie rolników obwodu tichanowskiego w końcu lat dwudziestych. Na początku lat dziewięćdziesiątych Borys Możajew zaczął pracę nad powieścią pt. „Odszczepieniec” (Изгой), której głównym bohaterem jest Sergiej Borodin, syn Andreja Borodina – bohatera powieści „Mużyki i baby”.