Mimo znacznej konwencjonalizacji, regionalne i historyczne zróżnicowanie sztuki indyjskiej jest bardzo duże.
Dla prehistorii Indii charakterystyczne jest długie trwanie paleolitu i nałożenie się neolitu i epoki żelaza, na Południu paleolit trwał dłużej, a reprezentowały go zwłaszcza kultury Dekanu. W badaniach nad sztuką cywilizacji doliny Indusu ze względu na barak znajomości kontekstu kulturowego (w tym pisma) i chronologii nie ma pewności, które z zachowanych dzieł mają charakter religijny. Istnieje jednak wiele hipotez identyfikujących zachowane przedmioty (takie jak pieczęcie i rzeźby) z bóstwami, także późniejszymi bóstwami hinduizmu, takimi jak Śiwa. Z pewnością wiele wyobrażeń przedstawia Boginię Matkę i lingama, nieobecne w okresie wedyjskim, ale bardzo ważne dla późniejszego hinduizmu. Nie zidentyfikowano żadnych obiektów, które mogłyby być uznane za świątynie. Z okresu aryjsko-wedyjskiego nie pozostały żadne znaczące ślady kultury materialnej, podobnie jak z czasów Mahawiry i Buddy – budownictwo kamienne w Indiach rozpoczęli dopiero Maurjowie.
thumb|Fragment szóstego filaru z edyktem Aśoki (238 p.n.e.), piaskowiec, Brahmi, British Museum