W pierwszej połowie XVI w. Biecz pod względem wielkości i liczby domów był zaliczany do największych miast Polski. Po wojnach szwedzkich i licznych zarazach liczba mieszkańców pod koniec XVII w. wahała się w okolicach 900. Później zarazy i pożary raz po raz nawiedzały miasto. W 1543 zmarło od zarazy 110 osób, zaś w 1572 - ponad 1500 osób. Kolejne zarazy nadeszły w 1600 i 1622. Opustoszało wówczas 20 domów w samym Bieczu i 18 wokół niego. Podobnie było w 1652. W 1721 miała miejsce największa zaraza, po której pozostało ok. 30 mieszkańców. Na pamiątkę zbudowano kapliczkę św. Michała.
Wojny światowe i teraźniejszość W czasie zaborów miasto powoli się rozwijało. Przed wybuchem I wojny światowej w Bieczu mieszkało 3825 osób. Sama wojna nie wyrządziła większych szkód miastu. II wojna światowa przyniosła jednak znaczne straty wśród ludności Biecza. Zniszczeniu uległy też liczne obiekty kulturalne oraz gospodarcze. Na skutek przesiedleń z m.in. Jasła Biecz w 1944 liczył aż 5973 mieszkańców - najwięcej w jego historii.
Po wojnie liczba mieszkańców systematycznie rosła, osiągając szczyt w 1996, gdy w Bieczu mieszkało prawie 5000 osób.