Obok liryków wzorowanych, na twórczości Kochanowskiego, m.in. Wieśniaku Andrzeja Zbylitowskiego (zdaniem Widankiewicza) czy Zabawach orackich Stanisława Słupskiego, bezpośrednio do Horacego nawiązywały utwory takie jak Żywot ziemiański Stanisława Mińskiego, Pieśń ad imitationem Horatiuszowej ody: „Beatus ille, qui procul negotiis” Daniela Naborowskiego, Ode Horatiana Samuela Twardowskiego, Żywot ziemiański Jana Libickiego oraz Prawdziwa szczęśliwość Wespazjana Kochowskiego.
Nurt ziemiański rozwinął się w epoce baroku, wyrażając sarmackie niepokoje związane z obcymi najazdami oraz obawy o ograniczenie wolności szlacheckiej ugruntowanej w okresie powstawiania pierwszych utworów tego nurtu. Te obawy miały szczególne znaczenie w kontekście wzrostu wpływów magnaterii.
Do ideałów poetów ziemiańskich nawiązał Adam Mickiewicz w swoim debiutanckich wierszu Zima miejska.
Badania literackie Poezja ziemiańska określana była przez literaturoznawców jako element ideologii polskiej szlachty, ujmowana jako wyidealizowana pochwała życia na wsi. Interpretowana była również, w kontekście pokrewieństwa z sielanką, jako nawiązanie do tradycji antycznych, w tym mitu arkadyjskiego.