Jak wspominał, ta muzyczna progresja była w dużej mierze wynikiem zróżnicowanych wpływów muzycznych DuValla, który w równym stopniu inspirował się hardcore’em i free jazzem spod znaku Alberta Aylera.
mały|DuVall i Sean Kinney w ramach Black Gives Way to Blue Tour (2010) Po rozpadzie Neon Christ w 1986, DuVall opuścił Atlantę i na krótko związał się z kalifornijskim zespołem punkowym Blast, zastępując gitarzystę Steve’a Stevensona. „Miałem wtedy około 18 lat. Moja grupa z Atlanty, Neon Christ, rozpadła się i członkowie Blast byli prawdopodobnie jednymi ludzi w kraju w owym czasie, którzy mieli ten sam podstawowy zmysł estetyczny co ja, na temat tego, jak powinna brzmieć muzyka. Graliśmy nawet na tego samego rodzaju gitarach. Byliśmy spokrewnionymi duszami, więc przeniosłem się do ich grupy” – wspominał po latach DuVall. Muzyk miał swój wkład w pisanie materiału na album studyjny It’s in My Blood (1987), lecz był zbyt krótko w zespole, aby zagrać na płycie (jego zaginione ścieżki gitarowe odnaleziono w 2013). W opinii DuValla głównym powodem opuszczenia Blast były różnice artystyczne. „Uważam, że to trochę ograniczające. Byli jedynie surferami próbującymi grać muzykę rockową. Chciałem przekonać ich do takich rzeczy, jak John Coltrane lub MC5, ale nie mieli na to ochoty.