Poprzez swoje zainteresowania i filozoficzną korespondencję, stało się ono unikatem na całą monarszą Europę, przepełnioną jeszcze balami i rozrywkami na modę francuską.
Plany małżeńskie Wilhelmina już jako dziecko stała się kartą rozgrywającą rodziców w ich prywatnych sporach, a potem także w polityce zagranicznej. Jej matka dążyła do zacieśnienia stosunków z dynastią hanowerską, z której sama pochodziła, aranżując zaręczyny córki ze swoim bratankiem, Fryderykiem Ludwikiem Hanowerskim, księciem Walii, i dążąc do podwójnego małżeństwa Wilhelminy i Fryderyka z tą rodziną królewską. Sama Wilhelmina w swoich pamiętnikach wyznaje, że również opowiadała się tą opcją. Ojciec jednak preferował wariant habsburski, umiejętnie podsycany przez niektórych faworytów i posła austriackiego Friedricha von Seckendorffa.
Po nieudanej ucieczce jej młodszego brata, Fryderyka, sytuacja na dworze uległa jeszcze większemu pogorszeniu, a Fryderyk Wilhelm wzmocnił swoją i tak despotyczną pozycję.