Po definitywnej rezygnacji ze studiów w 1904 poświęcił się działalności o charakterze niepodległościowym, był m.in. członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS oraz bliskim współpracownikiem Józefa Piłsudskiego. Działał w Organizacji Bojowej PPS PPS-FR, Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. W 1909 wraz Kazimierzem Pużakiem wykonał w Rzymie wyrok śmierci na policyjnym prowokatorze, Edmundzie Tarantowiczu. Po konflikcie z Józefem Piłsudskim, do którego doszło w 1912 (prawdopodobnie z powodu umniejszenia znaczenia oddziału zakopiańskiego „Strzelca”), został usunięty z ZS i ZWCZbrodnia katyńska na Suwalszczyźnie [dostęp 2011-12-20].
Służba wojskowa Po wybuchu I wojny światowej, w sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich, otrzymując stopień porucznika i funkcję dowódcy 1 kompanii 3 pułku piechoty kpt. Józefa Hallera. W trakcie służby awansował do stopnia podpułkownika i stanowiska dowódcy 3 pułku piechoty. Wraz z pułkiem brał udział w kampanii karpackiej, bukowińskiej, besarabskiej i wołyńskiej.