Lucjana Żeligowskiego, zostaje odznaczony po raz drugi Krzyżem Walecznych.
Okres wileński Starsi harcerze z Krakowskiej „Czarnej Trzynastki”, którzy latem 1920 wyruszyli pod wodzą „Czarnego” na wojnę i weszli w skład Wileńskiego ochotniczego baonu harcerskiego, swój wojenny szlak zakończyli w Wilnie i powrócili do Krakowa. Grzesiak postanowił pozostać tam, założyć rodzinę i dalej realizować się w ruchu harcerskim. 30 czerwca 1921 żeni się z Marią Bobrowicz – sanitariuszką z tego samego oddziału ochotniczego. W latach 1921–1922 uczęszcza na wojskowe kursy maturalne i zdaje maturę. Pełni służbę w Związku Bezpieczeństwa Kraju. Pomimo założenia rodziny i pracy nadal udzielał się w ZHP. Zaopiekował się 3 Wileńską Drużyną Harcerzy, którą wkrótce przemianował na Czarną Trzynastkę Wileńską Drużynę Harcerzy im. Zawiszy Czarnego. Drużyna szybko rozrastała się, a Grzesiak zdobywał uznanie wśród nowych harcerskich przełożonych. Harcerze dużo wędrowali, organizowali obozy stałe i wędrowne, również specjalistyczne. W 1927 roku „Czarny” został komendantem Chorągwi Wileńskiej, ale nadal prowadził drużynę. Na Międzynarodowym Zlocie Skautów w Anglii w 1929 kierował obozem, w skład którego wchodziły delegacje harcerzy z chorągwi krakowskiej, poznańskiej, pomorskiej i gdańskiej.