thumb|Ruiny zamku w Złotorii, w pobliżu którego wymieniono opieczętowane dokumenty pokoju Pokój toruński – traktat pokojowy zawarty 1 lutego 1411 na wiślanej wyspie Kępa Bazarowa w Toruniu między Polską i Litwą a Krzyżakami, kończący tzw. wielką wojnę z lat 1409–1411.
Uroczystego zaprzysiężenia i opieczętowania traktatu dokonali Władysław Jagiełło i Witold ze strony polskiej i litewskiej, a następnie wielki mistrz zakonu krzyżackiego Heinrich von Plauen. Do wymiany w pełni opieczętowanych dokumentów pokoju doszło w maju 1411 roku w pobliżu zamku w Złotorii nad Drwęcą.
Postanowienia Królestwo Polskie odzyskało ziemię dobrzyńską z zamkami w Złotorii i Bobrownikach. Zakon krzyżacki zrezygnował ze Żmudzi na okres życia Władysława Jagiełły i Witolda. Księstwo Mazowieckie odzyskało Zawkrze. Toruń, po pięciomiesięcznej przynależności do Polski, na mocy traktatu przeszedł ponownie pod panowanie Krzyżaków, podobnie jak cała ziemia chełmińska. Obie strony postanowiły też, że kupcy obu państw mogą swobodnie i bez przeszkód, według dawnych zwyczajów, używać dróg wodnych i lądowych. Zakon krzyżacki jako odszkodowanie i za wykup jeńców zobowiązał się zapłacić w czterech ratach 100 000 kop () groszy praskich (po dwóch ratach o łącznej wysokości 45 tys.