Od chwili powstania do 10 lutego 1949 KI był usytuowany przy Radzie Ministrów jako „Komitet Nr 4”, a potem – do rozwiązania – przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Choć KI formalnie podlegał Radzie Ministrów, to postawienie na jego czele Wiaczesława Mołotowa, ówczesnego ministra spraw zagranicznych, sprawiło, że po raz pierwszy ten resort uzyskał największy wpływ na prowadzenie operacji wywiadowczych poza granicami ZSRR. Aby zwiększyć kontrolę nad Komitetem Informacji nie tylko w moskiewskiej centrali, lecz także w placówkach terenowych (tzw. rezydenturach), Mołotow powołał w najważniejszych miastach świata na szefów rezydentur dotychczasowych ambasadorów. Jednym z przykładów był Aleksandr Paniuszkin – ambasador w USA.
Formowanie komórek wywiadu, kierownictwo i zadania główne KI Komitet Informacji został sformowany z komórek Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego (MGB) i wywiadu wojskowego II Zarządu Sztabu Generalnego Armia Radziecka (GRU).
W skład Komitetu weszły I Zarząd Główny MGB, odpowiedzialny wówczas za wywiad cywilny (polityczny) w tym ministerstwie, II Zarząd Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR (wywiad wojskowy), piony wywiadowcze i informacyjne KC WKP(b), Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Ministerstwa Handlu Zagranicznego.