Alfred Wysocki, przyszły dyplomata, pracował wówczas w „Gazecie Lwowskiej” i jako młody odporny, zwykł być tak odprowadzać do domu z winiarni George’a Jana Kasprowicza, zawołanego zabawowicza o słabej głowie, (…) żeby Kasprowicz był przekonany, że to on Wysockiego odprowadza..
W 1900 wstąpił do służby dyplomatycznej Austro-Węgier. Od listopada 1900 pracował w Namiestnictwie we Lwowie: kolejno w Radzie Szkolnej Krajowej, w urzędowym organie „Gazeta Lwowska” i w sekretariacie namiestnika. W 1910 został referentem prasy polskiej w Prezydium Rady Ministrów w Wiedniu (zastąpił na stanowisku Adama Bieńkowskiego), a w 1916 w toku I wojny światowej – kierownikiem Biura Polityczno-Prasowego i szefem cenzury austro-węgierskiego Generalnego Gubernatorstwa w Lublinie.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został w grudniu 1918 szefem sekcji w Prezydium Rady Ministrów, a potem kierownikiem Polskiej Agencji Telegraficznej. Od 1919 pracownik MSZ RP. Od maja 1919 radca poselstwa RP i od czerwca 1920 chargé d’affaires w Pradze, następnie od października 1920 radca poselstwa RP w Berlinie. Od listopada 1922 do października 1923 generalny inspektor urzędów konsularnych w Paryżu w randze radcy legacyjnego I klasy, organizował konsulat RP w Lille, odwiedzał skupiska Polonii. Od października 1923 do stycznia 1924 w centrali MSZ.