Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę na nieuznawanie przez Wspólnotę Walencką dyplomów językowych wydanych w Katalonii i na Balearach, ostatecznie stwierdził, że język walencki i kataloński to ten sam język i jako taki ma być traktowany w stosunkach urzędowychHomologación del título de catalán de Cataluña e Islas Baleares en Valencia por el TSJ de España 2006.
Określenie język walencki jest więc urzędowo tożsame z określeniem język kataloński. Natomiast w językoznawstwie używa się go zwykle w węższym znaczeniu dialektu walenckiego na określenie południowego dialektu języka katalońskiego. Dialekt ten płynnie przechodzi w dialekt północno-zachodni, z którym posiada wiele cech wspólnych, a które różnią go wyraźnie od dialektów z grupy wschodniej (środkowego, północnego i balearskiego). Cechy najbardziej widoczne to: brak redukcji samogłosek w pozycji atonicznej do [], obecność samogłoski [] w wielu pozycjach zamiast wschodniokatalońskiego [], wymowa [] zamiast [] i (nie zawsze) [] zamiast [], brak zaniku końcowego [] i (nie zawsze) t, d, p, b, trzy