Węgierska Republika Rad istniała tylko 133 dni, obaliła ją ofensywa wojsk rumuńskich.

Wobec zagrożenia Budapesztu przez ofensywę rumuńską Kun podał się do dymisji i zbiegł samolotem do Austrii, skąd w sierpniu 1920 wyjechał do Rosji Sowieckiej. Był członkiem Rewolucyjnej Rady Wojennej Frontu Południowego Armii Czerwonej podczas ostatniego uderzenia na białą Armię Rosyjską gen. Piotra Wrangla. Po zdobyciu Krymu przez czerwonych Bela Kun został mianowany przewodniczącym lokalnego komitetu rewolucyjnego.

W 1921 skierowany do Niemiec, jeden z organizatorów nieudanego przewrotu komunistycznego w Niemczech w 1921. Od 1921 członek Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu) i przywódca podziemnej Komunistycznej Partii Węgier. W latach 1928–1935 członek prezydium Komitetu Wykonawczego Kominternu – ścisłych władz Międzynarodówki Komunistycznej. Od 1928 mieszkał na stałe w ZSRR, gdzie w okresie „wielkiego terroru” został w 1937 aresztowany przez NKWD, a następnie stracony.