W roku 1209 Dżebe i Sübeetej zostali wysłani za rozbitymi wcześniej Merkitami i w pościgu za nimi dotarli na terytoria Ujgurów w Turkiestanie Chińskim, którzy podporządkowali się Mongołom. Merkici zostali rozbici w bitwie z połączoną armią Ujgurów i Mongołów, jednak syn ich wodza, Kudu, uciekł na ziemie Kangły i Kipczaków. W tej sytuacji Dżebe i Sübeetej ruszyli dalej, dopadając uciekinierów późną jesienią lub zimą 1209 roku i dopełniając zniszczenia Kudu oraz jego Merkitów, wraz z niektórymi sprzymierzonymi z nimi Kangły. Pościg za Merkitami doprowadził do pierwszej bitwy pomiędzy Mongołami a wojskami chorezmszaha Ala ad-Dina Mohammada (1200–1220), który zaatakował siły Dżebe dzień po bitwie z siłami Kudu. Starcie pomiędzy Mongołami a chorezmszahem było nierozstrzygnięte i Mongołowie wycofali się, pozostawiając za sobą ogniska rozpalone w celu zasugerowania, że będą walczyć także dnia następnego. Dżebe odznaczył się szczególnie podczas wojny z dżurdżeńską dynastią Jin. Zarówno podczas bitwy na Przełęczy Czabczijalskiej (październik 1211), jak i w trakcie oblężenia Dongjing (dzis.