Uczestniczył w posiedzeniach konspiracyjnej Rady Naczelnej PPS w marcu i lipcu 1945. Uczestniczył w tworzeniu wraz z Zygmuntem Żuławskim tworzeniu Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej mającej na celu odbudowanie przedwojennej PPS. Nieudane próby legalizacji partii spowodowały, że wstąpił indywidualnie do „lubelskiej” PPS (biorąc jednocześnie przez pewien czas udział w konspiracyjnych działaniach b. PPS-WRN).
W "lubelskiej" PPS został członkiem władz Rady Wojewódzkiej PPS w Zagłębiu, a następnie wiceprzewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu. W styczniu 1947 wybrany został posłem na Sejm Ustawodawczy. W grudniu 1947 na XXVIII Kongresie „lubelskiej” PPS wybrany został do Centralnej Komisji Rewizyjnej. Od lutego 1948 objął funkcję dyrektora Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie.
W październiku 1948 został usunięty z PPS i jednocześnie zwolniony z pracy. Do połowy 1951 pozostawał bez zatrudnienia. Od lipca 1951 za zgodą wrócił do Ubezpieczalni Społecznej, skąd w 1954 na swoją prośbę przeszedł na stanowisko wicedyrektora ZUS w Chorzowie. Z tego stanowiska odszedł w kwietniu 1960 na emeryturę. mały|Pomnik Aleksego Bienia w Sosnowcu W kwietniu 1969 Komisja Odwołań V Zjazdu PZPR (na wniosek KM w Sosnowcu) przyznała (według nomenklatury partyjnej „przywróciła”) mu prawa członkowskie PZPR.