W roku 980 prawdopodobnie władzę próbował przejąć syn Haralda Swen Widłobrody. Wtedy też nastąpił częściowy powrót Danów do pogaństwa. Harald zbiegł w 985 roku do Jomsborga, gdzie wkrótce zmarł. Władzę po nim przejął jego syn. Istnieją przesłanki, że Swen został pozbawiony władzy przez najazd Szwedów, którymi dowodził ich król Eryk Zwycięski, a tron odzyskał dopiero po śmierci najeźdźcy (995), jednak jest to wątpliwa informacja. Po odzyskaniu władzy toczył walki o utrzymanie władzy w południowej Norwegii. Początkowo łupieżcze wyprawy na Anglię przerodziły się w zorganizowane wyprawy w celu podboju. Zakończyły się one sukcesem w 1013 r.
Kanut Wielki – król Anglii w latach 1016-1035 (jako Kanut I Wielki, Canute the Great), Danii w latach 1018-1035 (jako Kanut II Wielki, Knud 2. den Store) i Norwegii w latach 1028-1035 – za swojego życia stworzył wielkie północne imperium, które rozpadło się jednak po jego śmierci.