W listopadzie 1918 r. wstąpił ochotniczo do Węgierskiej Armii Czerwonej. Jednakże rok później przyłączył się do wojsk kontrrewolucyjnych Miklosa Hothy’ego, które obaliły władzę Beli Kuna. Do 1920 r. był adiutantem w Sztabie Generalnym Honvédów, a następnie attaché wojskowym przy dowództwie białych wojsk rosyjskich gen. Piotra Wrangla. 20 sierpnia 1921 r. awansował na majora. Do 1922 r. studiował we Francji. Po powrocie na Węgry do 1937 r. pracował w ministerstwie Honvédów. W tym czasie dostał w 1925 r. awans do stopnia podpułkownika, a w 1929 r. – pułkownika. Do 1938 r. był attaché wojskowym w Ankarze w Turcji. 20 sierpnia tego roku dostał awans do stopnia generała majora.
Do 1940 r. dowodził IV Korpusem Armijnym w Peczu w stopniu generała pułkownika. Następnie pozostawał bez przydziału. Zaangażował się wówczas w działalność w środowiskach skrajnie prawicowych. 1 grudnia 1944 r. został przywrócony do służby w Sztabie Generalnym Honvédów. W pierwszych dniach lutego 1945 r. pojechał do Berlina na zaproszenie Reichsführera SS Heinricha Himmlera. Otrzymał wówczas tytuł Generalinspekteur der ungarische Waffen-Verbände der SS w stopniu SS-Obergruppenführera. 20 marca został przydzielony do formowanego XVII Korpusu Armijnego SS (węgierskiego), a 4 maja stanął na jego czele.