1 listopada 1975 podjął pracę starszego asystenta w Zakładzie Krajów Rozwijających się Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. W 1979 uzyskał w PISM doktorat na podstawie dysertacji Polityka śródziemnomorska państw Maghrebu. Na początku lat 80. jego zainteresowania naukowe zaczęły koncentrować się na problematyce bezpieczeństwa europejskiego i polityki zagranicznej Francji. Przebywał na zagranicznych stypendiach PISM, rządu francuskiego i niemieckiego oraz Fundacji im. Friedricha Eberta. W 1985 uzyskał habilitację na podstawie pracy Czynnik wojskowy w polityce zagranicznej Francji 1958–1982. W 1993 otrzymał tytuł naukowy profesora. Od stycznia 1992 do lipca 1993 kierownik podyplomowego Studium Służby Zagranicznej PISM. W lipcu 1993, w związku z likwidacją PISM, przeszedł do Departamentu Badań Strategicznych PISM MSZ. W 1994 został zatrudniony jako profesor nadzwyczajny w ISM UW, a od 2000 zwyczajny. W latach 90. zaczął zajmować się politycznymi i instytucjonalnymi aspektami integracji europejskiej, a później także prawem dyplomatycznym i konsularnym oraz organizacjami międzynarodowymi.

Oprócz dydaktyki w języku polskim prowadził także zajęcia po francusku dla przebywających w ISM UW studentów zagranicznych.