Jeżeli dziecko było małoletnie, do jego uznania potrzebna była zgoda matki. Jeżeli matka nie żyła albo jeżeli nie przysługiwała jej władza rodzicielska, albo jeżeli porozumienie się z matką napotykało trudne do przezwyciężenia przeszkody, zamiast jej zgody potrzebna była zgoda ustawowego przedstawiciela dziecka. Do uznania dziecka poczętego potrzebna była zgoda matki. Do uznania dziecka pełnoletniego potrzebna była jego zgoda oraz zgoda matki, chyba że matka nie żyła albo że porozumienie się z nią napotykało trudne do przezwyciężenia przeszkody.
Unieważnienie uznania Powództwo o unieważnienie uznania mogli wytoczyć: mężczyzna uznający dziecko z powodu wady oświadczenia woli w ciągu roku od daty uznania, matka dziecka albo ono samo po osiągnięciu pełnoletniości, nie później jednak jak w ciągu trzech lat od jej osiągnięcia.
Po śmierci dziecka unieważnienie uznania nie było dopuszczalne. Powództwo o unieważnienie uznania mógł wytoczyć także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka (odpowiednio: na podstawie art. 86 KRO, art. 14 pkt 4 ustawy o RPO i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o RPD).
Linki zewnętrzne Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy () (przepisy dotyczące uznania dziecka – art. 72 – 83 w brzmieniu obowiązującym do 12 czerwca 2009 r.)
Kategoria:Prawo rodzinne