Po II wojnie światowej państwa europejskie powołały wyspecjalizowane instytucje rozwoju regionalnego. We Włoszech w 1950 roku utworzono , agencję odpowiedzialną za industrializację i budowę infrastruktury w południowej części kraju. We Francji w 1963 roku powołano (Délégation interministérielle à l'aménagement du territoire et à l'action régionale), organ koordynujący politykę zagospodarowania przestrzennego. Podejście dominujące w tym okresie określa się mianem keynesizmu przestrzennego (spatial Keynesianism): polityka regionalna była projektowana centralnie, finansowana ze środków krajowych i wpisana w ogólną strategię rozwoju państwa.
Ewolucja podejścia W latach 80. i 90. XX wieku nastąpiło przejście od modelu redystrybucyjnego (wyrównywania różnic transferami z centrum) do modelu opartego na rozwoju endogenicznym, akcentującego lokalne zasoby, innowacyjność i kapitał ludzki. Zwiększyła się liczba podmiotów polityki regionalnej: państwo z monopolisty przekształciło się w koordynatora, a ważną rolę zaczęły odgrywać samorządy, sektor prywatny i organizacje pozarządowe.