Twórczość i poglądy Około 303 roku napisał dwuczęściową „Kronikę”, przedstawiającą historię Asyryjczyków, Chaldejczyków, Greków, Hebrajczyków i Rzymian (część 1) oraz synchronistyczne zestawienie historii świata od czasów Abrahama do 303 roku (część 2). Część pierwsza się nie zachowała, a część druga została rozwinięta przez Hieronima ze Strydonu i stała się podstawą do późniejszych kronik. Jego opus magnum była dziesięcioksięgowa, apologetyczna Historia kościelna, która ukazała się około 324 roku. Przedstawił w niej następstwa biskupów, ich pochodzenie od apostołów, spisy pisarzy i heretyków oraz opisał działalność i naturę Jezusa. Dzieło zostało później uzupełnione przez Rufina z Akwilei, Sokratesa Scholastyka, Hermiasza Sozomena i Filostorgiusza. W ósmej księdze zawarł skróconą wersję opisu męczeńskich śmierci w latach 303-311, wśród których był jego mistrz Pamfil Wersja dłuższa, jako oddzielne dzieło zatytułowane „Męczennicy palestyńscy” nie zachowało się w całości.