Żeromskiego). Ten podmokły teren stopniowo zarastał roślinnością bagienną, co sprawiało, że powierzchnia zbiornika kurczyła się na korzyść trzcinowiska i lądu stałego. Późniejsze prace melioracyjne zmieniały poziom wód gruntowych, co spowodowało wkraczanie roślinności wymagającej mniejszej wilgotności.
W latach 50. XX wieku na obszarze zajmowanym przez Łąki Nowohuckie planowano utworzenie zalewu rekreacyjnego, mającego stanowić integralną część dzisiejszej tzw. Starej Nowej Huty. Plany te nie zostały zrealizowane. W 2001 roku powstała inicjatywa zachowania tego terenu w stanie niezmienionym dla potrzeb edukacji ekologicznej i rekreacji oraz jego ochrony prawnej. Do 2003 roku trwały badania prowadzone przez specjalistów botaników, ornitologów, geologów i hydrologów, które zaowocowały kompleksową inwentaryzacją zasobów przyrodniczych. 7 maja 2003 roku na sesji Rady Miasta Krakowa podjęto uchwałę uznającą Łąki Nowohuckie za użytek ekologiczny, pierwszy tego typu położony w całości na terenie Krakowa obszar podlegający ochronie, w celu zachowania różnorodności biologicznej.