Według niektórych tekstów Jahdun-Lim zwyciężył także Szamszi-Adada I innego władcę amoryckiego, kładącego w tym czasie podwaliny pod wielkość przyszłego imperium asyryjskiego. Jahdun-Lim nie zaniedbywał spraw wewnętrznych stołecznego miasta: zaczął je intensywnie upiększać i rozbudowywać (wybudował m.in. świątynię dla boga Szamasza); w kwestii kultury, za jego czasów, doszło do zastąpienia miejscowego dialektu bardziej uniwersalnym dialektem babilońskim, który od tej pory był używany przez skrybów w Mari. Niespodziewana śmierć Jahdun-Lima (ok. 1798 p.n.e.) przerwała pasmo sukcesów Mari. Jego następca, Sumu-Jamam, panował krótko (ok. dwóch lat) i nieudolnie. Po jego śmierci Mari zostało zdobyte przez Szamszi-Adada I w 1796 roku p.n.e., który po pewnych perturbacjach i przejściowej utracie Mari, mianował na namiestnika w tym mieście młodszego syna – Jasmah-Adada (ok. 1790 p.n.e.), który jednakże nie należał do zbyt wybitnych władców. Wraz ze śmiercią Szamszi-Adada I (ok. 1780 p.n.e.) Mari wymknęło się spod kontroli Asyrii, a władzę w nim objął krewny Jahdun-Lima (najprawdopodobniej bratanek) – Zimri-Lim, który podawał się za jego syna. thumb|200px|Posąg Puzur-Isztara, gubernatora Mari za czasów panowania III dynastii z Ur (ok.