Ziemia łęczycka (łac. Terra Lanciciensis) – kraina historyczna, stanowiąca część ziemi łęczycko-sieradzkiej. Także jednostka terytorialna średniowiecznego państwa polskiego i region etnograficzny, opisany przez Oskara Kolberga w jego monumentalnym dziele „Lud” w tomie „Łęczyckie”.
Położenie mały|Ziemia łęczycka i inne krainy historyczne Polski na tle współczesnych granic administracyjnych Ziemia łęczycka graniczy na północy z Kujawami, na zachodzie z Wielkopolską (ziemią kaliską), na południu i południowym zachodzie z ziemią sieradzką (granica przebiega na Nerze i Wolbórce), na południowym wschodzie z ziemią sandomierską (część Małopolski, granica przebiega na Pilicy) i z Mazowszem (ziemią rawską, ziemią sochaczewską, ziemią gostynińską) na północnym wschodzie.
W ziemi łęczyckiej leżą obecnie następujące powiaty i miasto na prawach powiatu:
powiat łęczycki, powiat zgierski, powiat kutnowski, powiat poddębicki, powiat brzeziński, Łódź, powiat pabianicki, powiat łódzki wschodni, powiat tomaszowski, powiat łowicki, powiat gostyniński, powiat kolski.