Sułtan-Girej Kłycz, ros. Султан-Гирей Клыч (ur. 15 marca 1880 w aule lub w Majkopie, w obwodzie kubańskim Imperium Rosyjskiego, zm. 17 stycznia 1947 w więzieniu w Moskwie) – rosyjski wojskowy pochodzenia czerkieskiego i tatarskiego, dowódca Czerkieskiego Pułku Konnego w tzw. „Dzikiej” Kaukaskiej Dywizji Konnej w czasie I wojny światowej oraz „Dzikiej” Czerkieskiej Dywizji Kawalerii podczas wojny domowej w Rosji w latach 1917-1921, biały emigrant polityczny, jeden z działaczy i wojskowych współpracujących z Niemcami podczas II wojny światowej
Pochodził z tatarskiego rodu książęcego Girejów. Ukończył akademię wojskową w Jelizawietgradzie. Uczestniczył w tłumieniu wystąpień rewolucyjnych w latach 1905-1907. Podczas I wojny światowej służył w rosyjskiej kawalerii. Latem 1917 r. awansował do stopnia pułkownika. Na pocz. 1918 r. brał udział rzekomej „w próbie puczu” przeprowadzonej przez gen. Ławra Korniłowa jako dowódca czerkieskiego pułku kawaleryjskiego. Uczestniczył w pierwszym marszu kubańskim. Na wniosek naczelnego dowódcy wojsk Kraju Kubańskiego awansował do stopnia generała majora za wybitne zasługi bojowe. Jesienią tego roku objął funkcję dowódcy 2 Brygady 1 Dywizji Kawalerii, a 21 grudnia – tzw. „Dzikiej” Czerkieskiej Dywizji Kawalerii.